Stoisz na dole wzgórza i zastanawiasz się, czy od razu ruszyć schodami do białej bazyliki, czy najpierw skręcić w boczne uliczki. Montmartre najlepiej zwiedzać pieszo, choć strome podejścia i tłumy przy Sacré-Cœur mogą zmienić kolejność spaceru. Uważam, że najciekawszy obraz tej dzielnicy układa się poza głównym placem, między pracowniami, ogrodem muzealnym i spokojniejszymi zaułkami.

Najlepszy spacer łączy bazylikę z cichszymi uliczkami wzgórza
- Sacré-Cœur i widok z tarasu to naturalny punkt orientacyjny, ale okolica bywa zatłoczona.
- Funikular pozwala ominąć schody Rue Foyatier; wejście pieszo oznacza pokonanie 222 stopni.
- Place du Tertre pokazuje artystyczny wizerunek dzielnicy, a Musée de Montmartre przybliża jej historię.
- Clos Montmartre i okolice Rue des Saules odsłaniają mniej oczywistą stronę wzgórza.
- Kopuła bazyliki wymaga wejścia po wąskich schodach, więc nie każdemu będzie odpowiadać.
Sacré-Cœur daje widok, ale wejście na kopułę wymaga wysiłku
Białe kopuły widać z wielu miejsc w Paryżu, lecz dopiero z placu przed bazyliką panorama miasta układa się w szeroki, otwarty kadr. Wstęp do samej świątyni jest bezpłatny, natomiast wejście na kopułę to osobna atrakcja i zupełnie inny wysiłek.
Na górę prowadzi wąska klatka schodowa bez windy. Oficjalna strona bazyliki podaje, że trasa obejmuje 280 stopni, a dostęp może być czasowo ograniczony przez pogodę lub prace konserwacyjne. Jeśli zależy Ci na panoramie z kopuły, sprawdź zasady wejścia przed wizytą i zostaw na nią zapas czasu.
Przy ograniczonej kondycji lub problemach z poruszaniem się lepiej poprzestać na placu i wnętrzu bazyliki. Widok z tarasu nadal robi wrażenie, a nie wymaga pokonywania ciasnych schodów.
Funikular oszczędza nogi, a Rue Foyatier daje klasyczne podejście
U podnóża wzgórza wybór jest prosty: schody albo funikular. Rue Foyatier liczy 222 stopnie, podczas gdy kolejka linowa wjeżdża w okolice bazyliki; obie opcje prowadzą do tej samej części Montmartre, ale inaczej rozkładają wysiłek.
Jeśli podróżujesz z wózkiem, masz ograniczoną mobilność albo chcesz zachować siły na dalszy spacer, wybierz funikular. Gdy lubisz schody i chcesz zobaczyć wzgórze od strony monumentalnego podejścia, idź pieszo. Ruch pieszy bywa intensywny, więc nie spiesz się i uważaj na rzeczy osobiste.
| Sytuacja | Co może być trudne | Co wybrać |
|---|---|---|
| Chcesz ograniczyć podejścia | Schody i strome uliczki szybko męczą | Wjedź funikularen, a spacer zaplanuj głównie w dół |
| Masz ochotę na klasyczną trasę | Rue Foyatier wymaga wejścia po 222 stopniach | Wejdź schodami, jeśli taki wysiłek Ci odpowiada |
| Zwiedzasz z ograniczoną mobilnością | Bruk i liczne schody utrudniają poruszanie się | Ogranicz trasę do dostępnych odcinków i sprawdź dostępność wybranych miejsc |
Funikular rozwiązuje problem podejścia na samą górę, ale nie sprawia, że cała dzielnica staje się płaska. Wiele urokliwych przejść między placami nadal prowadzi po nierównym bruku i schodach.
Place du Tertre jest gwarny, a artystyczna historia kryje się dalej
Przy Place du Tertre łatwo poczuć, że Montmartre wciąż żyje sztuką: portreciści i karykaturzyści rozstawiają się wokół placu, a kawiarniane stoliki wypełniają jego obrzeża. To miejsce ma prawdziwą tradycję artystyczną, ale w porze największego ruchu najlepiej potraktować je jako krótki przystanek, nie centrum całego spaceru.
Kilka ulic dalej znajduje się Musée de Montmartre, mieszczące się w domu związanym z dawnymi pracowniami artystów. W ogrodach Renoir można spojrzeć na winnicę Clos Montmartre z innej perspektywy, a sama wystawa pomaga zrozumieć, skąd wzięła się bohema tej dzielnicy. W sezonie muzeum działa dłużej, jednak godziny i dostępność ekspozycji najlepiej sprawdzić przed wyjściem na stronie Musée de Montmartre.
Jeśli tłum na placu zaczyna przeszkadzać, kieruj się w stronę Rue Cortot i Rue des Saules. Prawdę mówiąc, właśnie tam spacer odzyskuje spokojniejsze tempo, a między zabytkowymi fasadami łatwiej wyobrazić sobie Montmartre sprzed epoki pocztówek.
Clos Montmartre i Lapin Agile pokazują mniej oczywistą stronę wzgórza
Za pocztówkowym wizerunkiem dzielnicy kryje się czynna winnica. Clos Montmartre ma około 2000 krzewów, a jej winogrona przypominają, że wzgórze zachowało fragment dawnego, wiejskiego krajobrazu. Samej winnicy nie należy traktować jak ogólnodostępnego parku; zwiedzanie może zależeć od organizowanych wydarzeń.
W pobliżu znajduje się kabaret Au Lapin Agile, związany z artystycznym życiem Montmartre’u. Z kolei różowa fasada Maison Rose przy Rue de l’Abreuvoir przyciąga fotografujących, lecz lepiej oglądać ją bez blokowania przejścia mieszkańcom. Te przystanki są dobrym powodem, by zejść z głównego szlaku, zamiast krążyć wyłącznie między bazyliką a placem artystów.
Najwygodniejsza trasa prowadzi od bazyliki w dół do Abbesses
Praktyczny układ spaceru to start przy Sacré-Cœur, przejście przez Place du Tertre, okolice Musée de Montmartre i Rue des Saules, a na koniec zejście w stronę Place des Abbesses. W ten sposób główne podejście można pokonać funikularen, a resztę czasu przeznaczyć na boczne ulice i krótkie postoje.
Na trasę poświęć przynajmniej kilka godzin, jeśli chcesz wejść do muzeum lub zatrzymać się w kawiarni. Osoby planujące cały dzień w Paryżu mogą połączyć wzgórze z inną dzielnicą, ale po spacerze po brukowanych ulicach rozsądnie jest zostawić sobie przerwę przed dalszym zwiedzaniem. Przy planowaniu drugiej części dnia przyda się także planowanie spaceru po Polach Elizejskich.
Montmartre najlepiej zapamiętać poza głównym tłumem
Jeśli masz mało czasu, zacznij od Sacré-Cœur i Place du Tertre. Przy dłuższej wizycie wybierz muzeum, ogrody Renoir i uliczki w pobliżu winnicy, bo to one równoważą najbardziej oblegane punkty.
Moim zdaniem najrozsądniej wjechać funikularen, a z Montmartre schodzić pieszo, o ile bruk i schody nie stanowią przeszkody. Taki plan zostawia siły na odkrywanie dzielnicy, zamiast zużyć je na samą wspinaczkę.